Rebirth, αναγέννηση μέρος 2ο.

0
52

 

Από τη στιγμή που γεννιόμαστε θέλουμε να έχουμε την προσοχή των μεγάλων στραμμένη επάνω μας.

Τι συμβαίνει όμως στην περίπτωση που ένα κομμάτι μας επιθυμεί πολύ να εκτεθεί στον φωτογραφικό φακό για να το νιώσουν οι υπόλοιποι της μικρής αλλά πλούσιας και αναπάντεχης «παρέας» των social media ;

Μιλάμε για το «Αυτοφωτογραφίζομαι άρα υπάρχω», ή μήπως για την υποθετική αναζήτησή της δημοσίευσης μας από την ιδανική θεάτρια, ή θεατή, τον ιδανικό αναγνώστη, θεατή, ηδονοβλεψιά των έξυπνων συσκευών για αφελείς ανθρώπους;

Όσο βλέπεις θόρυβο στην οθόνη παράγεις έγχρωμες εικόνες, σκέψεις και συναίσθημα.

Όχι δικό σου, ούτε δικό της, κοινό, για όλους και όλες.

Μετράς τα “Μου αρέσει”, τους διαμοιρασμούς και τα πειράγματα και πλέον η εικόνα σου δεν είσαι εσύ, δεν σου ανήκεις, αλλά συνεχίζει να Σου Αρέσει.

Έχω νοιώσει, έχω διαβάσει κι έχω βιώσει εμπειρίες συνομήλικων μου, κυρίως γυναικών οι οποίες λόγω έλλειψης της συναρπαστικής μέσω των social media ζωής παρουσιάζουν ψυχοσωματικές ασθένειες, κατάθλιψη και συνοδεύουν την άλλη ζωή, εκείνη του fb με ρετουσαρισμένες φωτογραφίες ή με πιο ειλικρινείς δηλώσεις λύπης, σιωπής και απότομης απουσίας από τον χώρο του Διαδικτύου.

Η αναγέννηση τελικά έρχεται από τις πραγματικές σχέσεις με ανθρώπους που τους βλέπεις, τους ακούς με τα αυτιά σου και τους εμπιστεύεσαι.

Είναι εκεί, δεν σου λεν ψέματα για την εμφάνιση τους και για τις εμπειρίες που έχουν και καταλαβαίνεις ότι ζεις , ξεκινάς, κοιμάσαι και ονειρεύεσαι….

 

Δημήτρης Παππούς

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here