Το γράφω για να μην το ξεχάσω.
Δεν έχω γεύση, δεν νιώθω γεύση
ώσπου να γευτώ τα φιλιά σου.
Δεν ακούω πια μουσική, δεν παρατηρώ τους στίχους
ώσπου να σε ακούσω ξανά να τραγουδάς και να παίζεις.
Δεν έχω αφή, σηκώνω και πιάνω, αγγίζομαι, χωρίς συναισθήματα, δίχως νεύρο,
ώσπου να σε αγγίξω, να σχηματίσω το πρόσωπο σου και τα χέρια σου
με τα χέρια μου.
Δεν βλέπω όπως έβλεπα και ζω, αναπνέω και αναρριγώ
ώσπου να δω κι εμένα μέσα από τα μάτια σου και να νιώσω αν…
…αν δεν αγαπάω, μόνο σε αγκαλιάζω,
ώσπου να νίωσεις τι καίγεται συνεχώς μέσα μου για σένα.
Έτσι απλά, αγνά και αληθινά, θέλω να είμαστε ξανά όπως παλιά.
Να μην ξέρω τίποτα για σένα. Να σε ανακαλύψω ξανά, να σε χαρτογραφήσω. Να σου τα γράψω και να τα διαβάσουμε από την αρχή.

 

 

 

 

 

“Μίλα μου για σένα”, απόσπασμα από ανέκδοτο διήγημα.Παππούς Δημήτρης. Θεσσαλονίκη-Αθήνα 2017

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *