Νατάσσα Καραμανλή, η συγγραφέας

0
537

Η δικιά μας Νατάσσα Καραμανλή, η Θεσσαλονικιά, είναι μια γυναίκα  συγγραφέας με έντονη προσωπικότητα και ταπεραμέντο. Γράφει, σκηνοθετεί και υπηρετεί, μέσα από τη δράση του σωματείου “Το Ράφι της Αγάπης”, την ομάδα εκείνων των ανθρώπων που πονούν και προσπαθούν να απαλύνουν τον πόνο που νιώθει το σώμα και η ψυχή, διαβάζοντας.

Ας την αφήσουμε όμως να ξετυλίξει το κουβάρι της ζωής της και της συγγραφικής της διαδρομής μέσα από την τόσο όμορφη συνέντευξη που έδωσε στο Woman’s eye.

 

Nατάσσα, περιέγραψε μας τον εαυτό σου.

Μου φαίνεται δύσκολο να περιγράψω τον εαυτό μου. Πάντα ξεκινώ από το ανυπόμονη, για να καταλήξω αναιρώντας το, στο υπομονετική. Κατά περίσταση φαντάζομαι ότι ισχύουν και τα δύο, αν κι εκείνο που σαφώς με καθορίζει είναι η υπομονή μου. Είμαι ανυπόμονη σε ότι αφορά τη ζωή και πάρα πολύ υπομονετική σε ότι αφορά στους άλλους. Αγαπώ τα ζώα, λατρεύω τα σκυλιά,  απεχθάνομαι κάθε μορφή αγένειας και δεν μπορώ να φανταστώ τον κόσμο δίχως μουσική και τα γέλια των παιδιών.

 

Πώς προέκυψε η συγγραφή;

Από την αγάπη για τις λέξεις. Με την σχολική εφημερίδα του γυμνασίου. Εντελώς ερασιτεχνικά, έγραφα στην εφηβεία μου ιστοριούλες αστυνομικού περιεχομένου και κάτι άτσαλα, άχαρα ποιήματα, που δεν αντέχω ούτε εγώ η ίδια ν’ αντικρίζω. Φαίνεται ότι η αγάπη που είχα για τις λέξεις ήταν μονοδιάστατη, καθώς εκείνες δεν έδειχναν ν’ ανταποκρίνονται με την ίδια θέρμη. Για μεγάλο χρονικό διάστημα το ημερολόγιο που τηρούσα ευλαβικά, μετατράπηκε σε έναν δαιδαλώδη καμβά που δεχόταν αδιαμαρτύρητα τα «συγγραφικά» μου ξεσπάσματα. Κάποιες φορές, έγραφα επιστολές δίχως να υπάρχει  παραλήπτης. Απλά για να γράφω. Είχε εξελιχτεί σε ένα παράξενο παιχνίδι όλο αυτό, αφού η κάθε επιστολή καρτερούσε μιαν απάντηση!

Ύστερα από χρόνια, ήρθε η σουφραζέτα στη ζωή μου, το προσωπικό μου blog. Από κει και πέρα, τα βήματα μου μ’ έφερναν όλο και πιο κοντά στην συνειδητοποίηση αυτής της εσωτερικής απαίτησης που μετουσιώθηκε στο τόλμημα της συγγραφής.

 Διαβάζοντας το διπλό  βιβλίο σου αντιλαμβάνεται κάποιος ότι η κεντρική ηρωίδα του είναι μια γυναίκα που έρχεται αντιμέτωπη με προβλήματα υγείας σωματικής που επηρεάζουν και τον ψυχισμό της. Προβλήματα δύσκολα και δυσεπίλυτα. Τι σε οδήγησε στην δημιουργία τέτοιων χαρακτήρων;

Η ηρωίδα του βιβλίου «Το μπλουζ της Κυριακής» είναι η μικρογραφία μιας καθημερινής γυναίκας. Είναι σαφές ότι υποφέρει, ότι πονά. Στη ζωή μου γνώρισα αρκετές γυναίκες που αισθάνονταν το σκληρό άγγιγμα του πόνου επί καθημερινής βάσης. Ένα αυτοάνοσο νόσημα ήταν συχνά η αιτία, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην ηρωίδα μου. Και μπορεί η ασθένειά τους να αφαιρούσε κομμάτια από τη ζωή τους, εντούτοις, είχαν πάντα τη δύναμη να στέκονται στα πόδια τους και να αντικρίζουν με θάρρος και αξιοπρέπεια τις δυσκολίες τους. Ο πόνος, όταν είναι χρόνιος και οξύς, μας διαβρώνει. Μας περιορίζει. Δεν μας προσφέρει δικαιώματα. Υπονομεύει τη συντροφικότητα, την ξενοιασιά. Τη μοιρασιά. Ήθελα ν’ αποτυπώσω το στίγμα της μοναξιάς που επιφέρει αυτός ο πόνος. Η επέλασή του μοιάζει σχεδόν με μια βουτιά  στην παραφροσύνη πολλές φορές. Το σημαντικό είναι να βρίσκουμε πάντα τον τρόπο να αναδυθούμε.

Στο βιβλίο «Ωτακουστής» η ηρωίδα παλεύει με έναν εντελώς διαφορετικό πόνο, αυτόν μιας απύθμενης μοναξιάς. Ουσιαστικά οι ήχοι εδώ, χρησιμοποιούνται για να υπερτονίσουν την μοναξιά που φωλιάζει στον καθέναν από εμάς. Πόσες φορές δεν αισθανθήκαμε μόνοι, περιτριγυρισμένοι από κόσμο; Πόσες φορές δεν είχαμε την αίσθηση ότι τα λόγια μας δεν έφταναν στον συνομιλητή μας; Οδηγούμενη από τους ήχους που την στοιχειώνουν και τα θραύσματα των αναμνήσεων, η ηρωίδα αγωνίζεται να φτάσει στην δική της λύτρωση. Πρόκειται για έναν πόλεμο, όχι απλά για μια μάχη. Έτσι κατακτάμε την αυτογνωσία θεωρώ.

Τι ήταν αυτό που ήθελες να αναδείξεις μέσα από αυτές τις ηρωίδες;

Αρχικά να ενημερώσω, ότι κι εγώ νοσώ, δεν είναι κάτι άγνωστο. Ούτε και τίποτα σπουδαίο. Όταν όμως κάποιος πάσχει από ένα αυτοάνοσο νόσημα που πυροδοτεί τη καθημερινότητά του με ξαφνικούς, οξείς πόνους, χρειάζεται ειδικούς χειρισμούς. Η πάθηση μου έχει φάσεις έξαρσης και ύφεσης. Όπως τα ηφαίστεια. Είναι καλό να γνωρίζουμε πώς θα υποβοηθήσουμε τον συνάνθρωπο μας που πονά. Πώς θα τον σηκώσουμε, πώς θα τον πιάσουμε. Και αυτό είναι πολύ δύσκολο να πραγματωθεί σωστά, αν δεν είμαστε ενημερωμένοι. Αυτό ήταν το έναυσμα. Να ενημερώσω, να ταράξω λίγο την απάθειά μας. Είναι χιλιάδες αυτοί που παλεύουν την καθημερινότητά τους, ζώντας υπό το καθεστώς του πόνου. Και ο πόνος γίνεται ακόμα χειρότερος, όταν το περιβάλλον μας δεν έχει συστηθεί μαζί του.

Για χρόνια, δούλευα καθισμένη σε ένα γραφείο όπου η καρέκλα έπρεπε να είναι σφηνωμένη στην επιφάνειά του για να φτάνω το πληκτρολόγιο. Ήμουν εγκλωβισμένη. Δεν υπήρχε χώρος να κινηθώ, ν’ απλωθώ. Όταν μετά από μια έντονη κρίση ο ρευματολόγος μου ζήτησε να δει τον εργασιακό μου χώρο, έφριξε. «Δεν μπορείς να δουλεύεις άλλο έτσι, θα καταστραφείς. Τους έχεις ενημερώσει για την πάθησή σου;» Όταν το έκανα, ήταν ήδη αργά. Βεβαίως το αποτέλεσμα ήταν να χάσω τη δουλειά μου, μόλις αποποιήθηκα τις πατερίτσες που χρειάστηκα για να ξεπεράσω την συγκεκριμένη κρίση. Αλλά όλο αυτό, μου κληροδότησε τον «Ωτακουστή». Μέσα στη δική μου απόγνωση και απομόνωση, λόγω της κρίσης μου, έδωσα φωνή στους κρυφούς μου εφιάλτες. Οι φοβίες, το άγχος, οι ανασφάλειες έγιναν μιαροί ήχοι, απειλητικές σκιές. Έντυσα την ηρωίδα μου με την ίδια απαξίωση που εγώ η ίδια είχα βιώσει στο εργασιακό μου περιβάλλον. Με την ίδια μοναξιά, «αφόρετη, αξόδευτη και απελπιστικά τρανή» την προίκισα.

Ουσιαστικά μιλάμε για δυο βιβλία με ηρωίδες που βιώνουν αρκετά επώδυνες καταστάσεις.  Πόσο εύκολο ήταν να διαχειριστείς τα συναισθήματα που ένιωθες όταν μιλούσες μέσα από τις ηρωίδες σου για όσα βίωσαν;

Είναι γυναίκες και οι δυο, αυτό αρκεί. Εμείς οι γυναίκες είμαστε πλασμένες για ν’ αντέχουμε. Να υπομένουμε, να ματώνουμε. Εντούτοις, είμαστε καμωμένες από φωτιά και σίδερο. Κι αυτό τα συνοψίζει όλα. Αμφότερες φέρουν ψήγματα δικά μου, δικά σας ενδεχομένως, τόσο κοινά και παράλληλα, όσο και  εκ διαμέτρου αντίθετα, που εκ προοιμίου θεωρούνται μοναδικά, αλλά και οικεία. Από τη μια το μόνο που χρειάστηκε, ήταν να κοιτάξω κατάματα στον καθρέφτη μου. Ταυτόχρονα και πίσω από αυτόν. Εκεί που φωλιάζουν οι γυναίκες που μας έφεραν στη ζωή, οι γυναίκες που σμίλεψαν την προσωπικότητά μας, που πόνεσαν κι εκείνες με τη σειρά τους από κάποια ανομολόγητη εμπειρία. Έσκαψα πολύ βαθιά, αναγκάστηκα να θυμηθώ τις ιστορίες των γυναικών γύρω μου ή να οικειοποιηθώ τους ρόλους τους. Δύσκολο, αλλά λυτρωτικό το αποτέλεσμα,  δικαίωσε θαρρώ την επιλογή μου.

Γυναίκα, μητέρα, συγγραφέας. Πόσο δύσκολο είναι για μια γυναίκα να υπηρετεί τόσους ρόλους και παράλληλα να διαχειρίζεται τους συχνούς της πόνους;

Θα μου επιτρέψετε να πω ότι δεν θεωρώ πως κάνω κάτι διαφορετικό από εκατομμύρια γυναίκες ανά τον κόσμο. Είμαι βέβαιη πως σαν εμένα, υπάρχουν αμέτρητες εκεί έξω, γύρω μας, κοντά μας, στις οποίες πιθανόν δεν δόθηκε ποτέ η δυνατότητα να καταθέσουν την δική τους μοναδική ιστορία. Μια ιστορία που σαφώς φέρει παρόμοια ίχνη, ίσως και περισσότερα επιτεύγματα που δυστυχώς παραμένουν κρυφά. Γυναίκες που αξίζουν όχι απλά τον θαυμασμό, αλλά και την υπόκλισή μας, καθώς ο σταυρός που τους ετάχθη να κουβαλούν, είναι ανάλογος με τις έγνοιες τους. Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο, αν εμείς δεν το βαφτίσουμε έτσι. Προσωπικά πιστεύω κι εμπιστεύομαι τα όνειρά μου, άρα μπορώ, έτσι λειτουργώ. Απλά ο πόνος με καθυστερεί λιγάκι. Θα φτάσω όμως κάποτε, εκεί όπου αρχικά σχεδίασα τη ρότα μου. Στην δική μου Ιθάκη, μόνο που το δικό μου ταξίδι εμπεριέχει πολλές αναταράξεις. Αυτό είναι όλο.

Μίλησε μας για την βράβευση του Μπλουζ

Ήταν ένα συναίσθημα μοναδικό! Θυμάμαι ακόμα την τηλεφωνική συνομιλία με την γραμματέα του ομίλου για την UNESCO, όταν μου ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα. «Εγώ; Το πρώτο βραβείο; Είστε βέβαιη;»Ρωτούσα διαρκώς σαστισμένη. Όταν βρέθηκα δε στον χώρο της εκδήλωσης και η ίδια η πρόεδρος κα Διακοβασίλη, μου απένειμε το βραβείο, είχα την αίσθηση ότι τα πόδια μου δεν πατούσαν στη γη! Κι όμως ήμουν εκεί. Είχα κριθεί από μια επιτροπή απαρτιζόμενη από τόσο τρανταχτά ονόματα, που η οποιαδήποτε έστω κι ελάχιστη αναφορά αυτών, μου έμοιαζε με πράξη ιεροσυλίας κι όμως τα είχα καταφέρει. Αυτό μου έδωσε ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσω  να κάνω αυτό που αγαπώ πιο συνειδητά.

Είσαι η Αντιπρόεδρος στο «ράφι της αγάπης. Ένα σωματείο  με καθαρά ανθρωπιστικό χαρακτήρα. Εξήγησε μας το ρόλο και τη φιλοσοφία του. Ποιες δράσεις έχει αναλάβει και ποια είναι τα μελλοντικά του σχέδια.

«Το Ράφι της Αγάπης» είναι ένα μη κερδοσκοπικό σωματείο που διέπεται από τους κανόνες της προσφοράς. Σκοπός του Σωματείου  είναι η δημιουργία βιβλιοθηκών σε φορείς ιδιωτικού ή δημοσίου τομέα, στους οποίους φιλοξενούνται άτομα με χρόνιες παθήσεις, λαμβάνοντας ιατρική ή άλλου είδους υποστήριξη. Ως στιγμής το Σωματείο μας έχει ολοκληρώσει επιτυχώς τις εξής δράσεις: δημιουργία δανειστικής βιβλιοθήκης  στον Σ.Ο.Ψ.Υ (Σύλλογος Οικογενειών για την Ψυχική Υγεία), στον ξενώνα καρκινοπαθών Πυλαίας, Παράρτημα Αντικαρκινικής Εταιρίας Μακεδονίας- Θράκης, ράφι παραμυθιών στον Α΄Προνηπιακό σταθμό Πυλαίας- Πανοράματος και πρόσφατα εγκαινιάστηκε ακόμα ένα ράφι μας στο Εκκλησιαστικό Γηροκομείο Κίτρους Κατερίνης. Ο επόμενος σταθμός μας είναι Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών στην Βέροια, όπου η βιβλιοθήκη μας θα στεγαστεί στο καφέ του Κοι.Σ.Π.Ε. «Δεσμός» Ημαθίας που σκοπό έχει την επανένταξη ατόμων με ψυχοκοινωνικά προβλήματα. «Το Ράφι της Αγάπης» αγαπά τους ανθρώπους και την τέχνη. Ενώνει τις τέχνες και με γνώμονά του την άπαρση του πόνου, θωπεύει απαλά τα σημεία που πονούν.

 

Κάνεις και Ραδιόφωνο. Επιλέγεις την επικοινωνία με κάθε τρόπο και κάθε μέσο. Τι είναι αυτό που σου αρέσει στο Ραδιόφωνο;

Το ραδιόφωνο είναι η υπέρταση ψυχοθεραπεία. Έχει την μοναδική ικανότητα να επουλώνει κάθε είδους πληγή. Η αμεσότητά του, η αύρα του· έχει έναν δικό του χρόνο που δεν συνάδει με αυτόν των ρολογιών, παρά ακολουθεί τον ρυθμό της καρδιάς. Είναι μια σχεδόν μυσταγωγική διαδικασία.  

Η εκπομπή μου ονομάζεται «Στο Ράφι» είναι δίωρη και παρουσιάζεται κάθε Παρασκευή στις 22.00 μ.μ. Τα μουσικά ακούσματα ακολουθούν σκέψεις και ερωτήματα των ακροατών, αποσπάσματα βιβλίων, ποίηση και φυσικά την ροή της κάθε εκπομπής, μιας και κάθε μια είναι θεματικά ξεχωριστή. Φιλοξενούμαι στο Dream City Web Radio το οποίο δημιουργήθηκε από το όραμα δυο πολύ αξιόλογων μουσικών παραγωγών, του Σπύρου Ρουγγέρη και της Αγγελικής Aναγνωστοπούλου που φιλοδοξούσαν να προσδώσουν στο ραδιόφωνο κάτι από την παλιά του αίγλη. Το κάλεσμά τους φυσικά δεν με άφησε αδιάφορη κι ευελπιστώ να προσθέσω κι εγώ με τη βοήθειά τους, ένα μικρό αποτύπωμα πολιτισμού.

Επόμενο συγγραφικό βήμα;

Χμ, είναι τόσα πολλά που οφείλω κάποια στιγμή να τα ταξινομήσω σωστά. Επιθυμώ πάρα πολύ να καταφέρω να εκδώσω μια ποιητική συλλογή. Υπάρχει μια σκέψη για ένα πόνημα που θα αφορά ένα θέμα άκρως ερωτικό! (μην με πιέζετε, δεν θα πω παραπάνω…)

Ένα παιδικό παραμύθι βρίσκεται ήδη στα σκαριά, καθώς και μια νουβέλα τρόμου. Φυσικά, ενδιάμεσα σε όλα αυτά, υπάρχουν  έτοιμα δυο θεατρικά έργα και δυο ημιτελή -δυστυχώς ακόμα- μυθιστορήματα. Το μυαλό παράλληλα συνεχίζει να γεννά ιδέες για ιστορίες που σπρώχνονται να έρθουν στο φως, αλλά οφείλουν να περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους.

 

 

Θα κλείσω με ένα υπέροχο απόσπασμα που η ίδια η συγγραφέας επέλεξε να αφιερώσει σε όλες τις γυναίκες εκεί έξω που δίνουν τον δικό τους αγώνα ενάντια σε κάθε μορφής πόνο.

«Δεν μου αρέσουν τα μικρά, δεν τα μπορώ τα λίγα. Δε μου αρέσει που γερνώ κι ασπρίζουν τα μαλλιά μου. Σιχαίνομαι τις τυπικότητες, θέλω ένταση, αλλά όχι φασαρία. Θέτω στόχους, ίσως μικρούς κάθε φορά, μα δεν ησυχάζω αν δεν τους πραγματώσω. Δεν είμαι για τα όρια, ούτε για τους κανόνες. Γελώ και κλαίω σαν μωρό, χάνω τον εαυτό μου, μα πάντα βρίσκω μόνη μου τον τρόπο για να σηκωθώ. Παθιάζομαι με την ομορφιά, τον κόσμο, τα ταξίδια. Κι είναι φορές που νιώθω πως ο κόσμος αυτός είναι πολύ στενός για να με αντέξει. Όπως δεν τον αντέχω ούτε εγώ, γι’ αυτό κι αποτραβιέμαι. Κτίζω έναν φάρο ψηλό, να τον χτυπούν με μανία μόνο τα κύματα και απαλλάσσω από τον κόσμο το εγώ μου. Δεν έχω αρχή κι απεύχομαι το τέλος. Μπορώ να κάνω άνθρωπο να σκάσει, ή να τον κάνω βασιλιά, αν το επιθυμώ.»

-Απόσπασμα από «Το μπλουζ της Κυριακής»

 

 

Previous articleΠως θα φτιάξετε το δικό σας Επιχειρηματικό Σχέδιο (Business plan)
Next articleΒιβλιοπροτάσεις Μαΐου
Ευαγγελία Τζιάκα
Η Ευαγγελία Τζιάκα τελείωσε Αγγλική Γλώσσα και Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και συνέχισε τις σπουδές της στο τμήμα Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας όπου και φοιτά στο τρίτο έτος. Από αγάπη για την αρθρογραφία και την κοινωνία δημιούργησε αρχικά το Πηγή Παιδείας . Ύστερα από την πολύ επιτυχημένη πορεία του Πηγή Παιδείας αποφάσισε να δημιουργήσει το Woman's eye προσπαθώντας να αναδείξει όχι μόνο την μοναδικότητα της γυναίκας αλλά και όλα εκείνα τα πολιτιστικά και επιχειρηματικά δρώμενα που συμβαίνουν στη Θεσσαλονίκη και στις γύρω περιοχές.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here